او

Him 2025 — او؛ وقتی ستاره شدن به قیمتی تاریک تمام می‌شود

فیلم Him محصول ۲۰۲۵، به کارگردانی جاستین تیپینگ و تولید Jordan Peele، ترکیبی از ژانرهای ورزش، ترس و روان‌شناسی است. داستان حول کامرون «کَم» کِید، فوتبالیستی جوان با آرزوهای بزرگ، شکل می‌گیرد؛ کسی که پس از آسیب سختی در میدان فوتبال، فرصتی دریافت می‌کند تا تحت مربی‌گری ایزایا وایت — اسطوره‌ی کهنه‌کار رشته‌اش — وارد دنیایی متفاوت شود. اما این دنیای متفاوت، نه فقط در مسیر موفقیت، بلکه در میان سایه‌ها پنهانی از خشونت، راز و نیروی ماوراء دارد. فیلم بلافاصله مخاطب را در فضایی متفاوت قرار می‌دهد: ورزش به‌عنوان صحنه‌ای از رقابت — ولی رقابتی که فقط از بدن و قدرت فیزیکی نیست، بلکه رقابت در برابر هویت، مصرف و پرستش ستاره‌هاست. از همان ابتدا، Him می‌کوشد سوالی را بپرسد: آیا قهرمانانِ ما انسان هستند یا چیزی فراتر از انسان؟

تحلیل روایت و ساختار داستانی

فیلم با ریتمی نه چندان تند آغاز می‌شود و بیشتر فضا، شخصیت و تنش را به‌تدریج می‌سازد. این انتخاب، اگرچه فرصت درگیر کردن مخاطب را فراهم می‌کند، اما گاهی باعث افت انرژی در میانه‌ی اثر می‌شود. ساختار روایت بر پایه‌ی «دعوتِ وارد شدن به قلمرو عقل و جنون» استوار است: کَم ابتدا وارد قلمروی مربی‌گری ایزایا می‌شود و کم‌کم درمی‌یابد که قوانین این قلمرو بسیار پیچیده‌تر از تمرینات فیزیکی‌اند. تأکید فیلم بر نمادگری، الگوهای مذهبی، و تناقض در ایده‌ی «قهرمان» بخش زیادی از روایت را شکل می‌دهد. در نیمه‌ی دوم فیلم، پیچش‌ها و صحنه‌هایی با جلوه‌های ترسناک‌تر به میان می‌آیند. اما نقدهای متعددی اشاره می‌کنند که این پیچش‌ها گاه در اجرا ناقص‌اند یا باعث سردرگمی مخاطب می‌شوند. برخی صحنه‌ها بین واقعیت و توهم جابجا می‌شوند بدون آنکه همیشه پل روشنی بین آن‌ها برقرار باشد. به طور کلی، Him می‌خواهد بگوید ورزش به‌تنهایی عرصه قدرت است — قدرتی که می‌تواند آغازی باشد برای تسلیم شدن به نیروهایی تاریک‌تر.

شخصیت‌ها و اجراها

کَم (Tyriq Withers)
شخصیت مرکزی است؛ جوانی با تلاش، رویا و در عین حال آسیب. نقش کَم فرصت می‌دهد تا مخاطب نگاه او را تجربه کند — اینکه چگونه فشار، انتظارها و شهرت ممکن است هویت آدمی را هرز ببرند. اجرای Withers در مواردی درگیر ضعف‌های فیلمنامه است ولی در صحنه‌های احساسی، تلاش چشمگیری دارد.

ایزایا وایت (Marlon Wayans)
شخصیتی که از آغاز در قامت اسطوره ظاهر می‌شود اما تدریجاً چهره‌ای پیچیده‌تر می‌یابد. نقش Wayans یکی از نقاط قابل توجه فیلم است؛ او در برخی لحظات قدرت و در لحظاتی دیگر ضعف و شک را نشان می‌دهد. او فرصتی است تا استعداد بازیگری‌اش در ژانری جدی‌تر به نمایش گذاشته شود.

السی و دیگران
السی، همسر ایزایا، نقش مکملی دارد که در برخی صحنه‌ها بار نمادین را بر دوش می‌کشد. شخصیت‌های جانبی مربیان، مدیران و اطرافیان نیز هرکدام نماینده‌ی بخشی از فشارها و آفت‌های زندگی ورزشکار هستند: پیمان‌ها، مصرف، ستایش و تحمیل تصویر عمومی. بازی صداپیشگان سایر نقش‌ها، اگرچه در سطحی پایین‌تر از دو شخصیت اصلی است، توانسته‌اند فضا را پُر کنند و تأثیری ملموس در سکانس‌های گروهی ایجاد کنند.

جنبه‌های فنی: تصویر، موسیقی، و طراحی بصری

تصویر و نورپردازی
فیلم از لحاظ بصری چشم‌نواز است. انتخاب رنگ‌ها، سایه‌پردازی و نورپردازی در صحنه‌هایی خاص، تضاد بین فضای روشن و محیطی وهم‌آلود را به خوبی نشان می‌دهد. برخی سکانس‌ها با تأکید بر نورهای کنتراست بالا، حس دلهره و اضطراب را به مخاطب منتقل می‌کنند.

موسیقی و صداگذاری
موسیقی اثر تلاش می‌کند از سکوت و ملودی‌های آرام به ناگهان به ضرب‌آهنگ‌های تند و سنگین برسد تا در لحظات اوج، تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد. اما نقدها به این نکته اشاره کرده‌اند که گاهی موسیقی بیش از اندازه دخیل می‌شود، طوری که جای خالی روایت پر شود. صداگذاری — از ضربات بدن، زمزمه‌ها، صداهای پس‌زمینه — در جاهایی مؤثر است و حس فشاری پنهان را به فضا می‌آورد.

تدوین و ریتم
تدوین بعضی صحنه‌ها با جهش بین ذهن و واقعیت همراه است، که اگرچه هدفش افزایش سردرگمی روانی است، اما در بعضی لحظات باعث گسست روایت می‌شود. فیلم با زمان تقریباً ۹۶ دقیقه، انتخاب کرده است که هر صحنه زودگذری را کنار بگذارد و روی لحظات شاخص تمرکز کند؛ اما این باعث شده بعضی زیرپلات‌ها فرصتی برای رشد پیدا نکنند.

فرصتِ نیمه‌کاره‌ای که می‌توانست بزرگ باشد

فیلم Him اثر جاه‌طلبانه‌ای است که دغدغه‌های جالبی دارد: قهرمان‌پرستی، قدرت، مصرف ستاره‌ها و روان ورزشکار. اما این فرصت به‌طور کامل بهره‌برداری نشده است. بخش زیاد فیلم در تلاش برای زیبا بودن و نمادپردازی غرق می‌شود، در حالی که هسته‌ی داستانی و شخصیت‌ها گاهی در لایه‌های فرعی گم می‌شوند. از طرفی، اجرای Wayans و طراحی بصری، لحظاتی را می‌آفرینند که ارزش دیدن دارند و اگر مخاطب بتواند از ضعف‌های روایت بگذرد، ممکن است در تجربه‌ی بصری و تأملی بازی کند. اما اگر دنبال فیلمی منسجم با پیامی واضح هستی، Him ممکن است شما را ناامید کند. در نهایت، این فیلم تلاشی است نه برای رسیدن، بلکه برای پرسش — و شاید همین پرسش‌ها بیشتر از پاسخ‌هاست که باقی می‌ماند.