گریه

فیلم The Wailing 2024 «شیون» وقتی تاریکی راه خانه را بلد است

فیلم The Wailing 2024 با اینکه عنوانی آشنا را یادآوری می‌کند، اما مسیر مستقل خودش را می‌رود: یک ترس روان‌شناختی که از دل اسطوره، باورهای محلی، و ترس‌های ابتدایی انسان بیرون کشیده شده است. «شیون» از همان سکانس‌های ابتدایی ثابت می‌کند که قرار نیست یک اثر ترسناک معمولی باشد. این فیلم با استفاده از زبان بصری قوی، لحنی سنگین و فضاسازی مورمورکننده، تجربه‌ای می‌سازد که تا مدت‌ها در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. این فیلم درباره هیولاهای بیرونی نیست؛ درباره هیولاهایی‌ست که همراه ما وارد خانه می‌شوند، حتی اگر خودمان متوجه نباشیم.

بازگشت به وحشت بومی

«شیون» بر اساس یکی از داستان‌های فولکلور آسیای شرقی ساخته شده و از همان ابتدا مشخص است که سازندگان آن، روح افسانه‌ای را که فیلم بر پایه‌اش بنا شده، بسیار جدی گرفته‌اند. فیلم برخلاف بسیاری از آثار مدرن ترسناک که بر جامپ‌اسکر یا جلوه‌های ویژه تکیه می‌کنند، بر ترس تدریجی، تعلیق روانی و ابهام استوار است. فیلم از همان ابتدا احساس می‌کنید که یک چیز عمیقاً اشتباه است؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید دقیقاً چیست. بدون لو دادن هیچ‌گونه اسپویلی، می‌توان گفت داستان درباره رویدادهای غیرطبیعی است که در یک منطقه کوچک رخ می‌دهد؛ منطقه‌ای که همیشه آرام بوده، اما حالا چیزهایی در سایه‌ها تکان می‌خورند. یک خانواده، یک روستا، یک موجود ناشناس… و یک داستان که هرچه جلوتر می‌رود، مرموزتر می‌شود.

شخصیت‌ها: آدم‌هایی که در سکوت فرو می‌ریزند

شخصیت اصلی انسانی در چنگال ناشناخته

قهرمان داستان فردی عادی‌ست؛ همین عادی‌بودن است که ترس فیلم را واقعی‌تر می‌کند. او مردی است خسته، درگیر مسئولیت‌های خانوادگی و تلاش برای حفظ امنیت عزیزانش. اما وقتی حوادث عجیب آغاز می‌شود، او نه یک جنگجوست، نه یک قهرمان فقط یک انسان. سازندگان با هوشمندی، واکنش‌های او را بسیار طبیعی طراحی کرده‌اند: ترس، سردرگمی، خشم، انکار، و در نهایت تسلیم‌شدن در برابر حقیقتی که از توان درک او فراتر است.

شخصیت‌های مکمل

هر شخصیت مکمل از پیرمرد مرموز گرفته تا زن جوانی که رازهایی پنهان دارد مثل تکه‌های یک پازل عمل می‌کنند. این شخصیت‌ها کم‌کم ماهیت کلی داستان را شکل می‌دهند و هم‌زمان مخاطب را وارد بازی «حقیقت یا فریب» می‌کنند.

فضاسازی: جایی که هر سایه یک تهدید است

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت فیلم، فضاسازی سنگین و تاریک آن است. این فضاها نه فقط تزئین هستند، بلکه عامل اصلی ایجاد ترس‌اند. کارگردان با استفاده از نور سفید سرد، سایه‌های کشیده و صدای محیط، دنیایی می‌سازد که هم آشناست و هم عجیب. در این فیلم، تاریکی فقط نبودِ نور نیست؛ یک موجود زنده است.

کارگردانی: ترسی که باید تحملش کنی، نه اینکه از آن بپری

فیلم از جامپ‌اسکرهای ارزان استفاده نمی‌کند. ترسش را آهسته و با برنامه و با دو تکنیک اصلی می‌سازد: کادربندی‌های ایستا؛ جایی که بیننده نمی‌داند کدام گوشه تصویر خطر دارد. تعلیق صوتی؛ زمزمه‌ها، باد، صداهای دور، نجواهایی که معلوم نیست واقعی‌اند یا نه. کارگردانی باعث می‌شود که خودِ تماشاگر وارد چرخه «توهم و واقعیت» شود و مثل شخصیت اصلی، نتواند میان این دو مرز قائل شود.

بازیگری: اجرای قدرتمند و طبیعی

بازیگری فیلم یکی از قوی‌ترین بخش‌های آن است. بازیگر نقش اصلی با اجرای فوق‌العاده طبیعی خود، ترس درونی و درماندگی یک انسان ساده را به‌خوبی منتقل می‌کند. چشمان او تقریباً همیشه از اضطراب خیس است و این اضطراب به تماشاگر سرایت می‌کند. بازیگران مکمل نیز بسیار کنترل‌شده و دقیق هستند؛ هرکدام یک راز دارند، یک ترس، یک زخم.

ریتم و تدوین: آهسته اما هوشمند

فیلم آرام است، اما این آرامش ساختگی‌ست. هر سکانس یک قطعه از اضطراب را به ذهن مخاطب تزریق می‌کند تا در نهایت مجموعه‌ای سنگین از ترس روانی شکل بگیرد. تدوین منظم، تعلیق را نگه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد لحظه‌ای احساس امنیت کنید.

«The Wailing 2024» یک فیلم ترسناک معمولی نیست؛ تجربه‌ای روانی است که در لایه‌های ذهن فرو می‌رود و مدت‌ها باقی می‌ماند. فیلم هم از نظر داستان، هم فضا و هم شخصیت‌ها، یک اثر پخته و قابل‌احترام است که به‌جای ترس‌های لحظه‌ای، ترسی ماندگار می‌سازد. اگر به فیلم‌های ترسناک روان‌شناختی مانند Hereditary، The Medium، The Witch یا The Wailing 2016 علاقه داری، این فیلم یکی از انتخاب‌های طلایی‌ات خواهد بود.