فیلم Once Upon a Time in the Middle East 2026 با عنوان فارسی روزی روزگاری در خاورمیانه یکی از آثار جدید سینمای چین است که داستانی انسانی را در دل جنگ روایت می‌کند. این فیلم به کارگردانی ون مویه ساخته شده و در ژانرهای درام و جنگی قرار می‌گیرد. در مرکز داستان، یک آشپز چینی قرار دارد که برای کمک به خانواده و پرداخت بدهی‌هایش راهی خاورمیانه می‌شود، اما شرایط به شکلی پیش می‌رود که زندگی او با جنگ، مهاجرت و تلاش برای زنده ماندن دیگران گره می‌خورد. مدت زمان فیلم روزی روزگاری در خاورمیانه حدود ۱39 دقیقه است و بازیگرانی مانند شن تنگ، جیانگ چی‌مینگ، عمر شریف و عارف لی در آن حضور دارند. فیلم نخستین نمایش خود را در سال ۲۰۲۶ تجربه کرد و اکران آن از چین آغاز شد.

داستان فیلم روزی روزگاری در خاورمیانه

داستان فیلم درباره شو فو، یک آشپز چینی است که برای پیدا کردن کار و تأمین هزینه‌های خانواده‌اش به خاورمیانه می‌رود. او در آنجا با ما جون‌شنگ، مدیر یک رستوران چینی به نام Dragon Restaurant، آشنا می‌شود. رستورانی که در ابتدا شرایط چندان خوبی ندارد، با تلاش این دو شخصیت به تدریج رونق پیدا می‌کند. غذاهای چینی باعث می‌شوند مشتریان بیشتری به رستوران مراجعه کنند و زندگی شو فو نیز کم‌کم از حالت سخت و پرتنش اولیه فاصله بگیرد. اما آرامش چندان دوام نمی‌آورد. با آغاز جنگ در شهر، شرایط به طور کامل تغییر می‌کند. رستورانی که تا آن زمان محلی برای کسب درآمد و ساختن آینده‌ای بهتر بود، حالا به پناهگاهی برای افرادی تبدیل می‌شود که تلاش می‌کنند از درگیری‌ها جان سالم به در ببرند.

از یک داستان ساده تا یک درام جنگی

یکی از نکات جالب Once Upon a Time in the Middle East این است که فیلم داستان جنگ را از نگاه یک سرباز یا سیاستمدار روایت نمی‌کند. شخصیت اصلی یک آشپز معمولی است که در ابتدا تنها به دنبال راهی برای بهتر کردن زندگی خودش و خانواده‌اش است. همین انتخاب باعث می‌شود جنگ در فیلم بیشتر از زاویه زندگی مردم عادی دیده شود. برای شو فو، جنگ موضوعی مربوط به اخبار یا اتفاقی دوردست نیست؛ بلکه مستقیماً وارد محل کار و زندگی او می‌شود. رستوران نیز به تدریج معنای دیگری پیدا می‌کند. جایی که در ابتدا نمادی از کار و تلاش برای رسیدن به زندگی بهتر بود، در ادامه تبدیل به مکانی برای پناه گرفتن و کمک به دیگران می‌شود. همین تغییر، بخش مهمی از مسیر احساسی داستان را تشکیل می‌دهد.

بازی شن تنگ در نقش شو فو

شن تنگ، یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران سینمای چین، نقش اصلی فیلم را بر عهده دارد. انتخاب او برای نقش شو فو اهمیت زیادی دارد، زیرا شخصیت اصلی فیلم قرار نیست یک قهرمان جنگی کلاسیک باشد. شو فو فردی عادی است که در شرایطی غیرعادی قرار می‌گیرد. او برای مبارزه یا قهرمان شدن به خاورمیانه نیامده است؛ هدف اولیه‌اش پیدا کردن کار و حمایت از خانواده‌اش بوده. اما شرایطی که در اطرافش اتفاق می‌افتد، او را مجبور می‌کند مسئولیت بیشتری در قبال افرادی که در اطرافش هستند بر عهده بگیرد. در کنار شن تنگ، جیانگ چی‌مینگ در نقش ما جون‌شنگ حضور دارد و رابطه میان این دو شخصیت یکی از عناصر مهم فیلم است.

ترکیب درام، جنگ و لحظات انسانی

با وجود قرار گرفتن فیلم در ژانر جنگی، روزی روزگاری در خاورمیانه تنها به صحنه‌های درگیری و خشونت وابسته نیست. فیلم تلاش می‌کند پیامدهای جنگ را بر زندگی افراد عادی نشان دهد؛ افرادی که ممکن است هیچ نقشی در آغاز یک درگیری نداشته باشند اما ناگهان مجبور شوند با نتایج آن روبه‌رو شوند. در چنین فضایی، غذا و رستوران نیز به عناصر داستانی مهمی تبدیل می‌شوند. یک وعده غذا می‌تواند برای مدتی کوتاه احساس امنیت ایجاد کند و رستوران می‌تواند جایی باشد که انسان‌ها فارغ از ملیت و شرایطشان در کنار یکدیگر قرار بگیرند. همین نگاه باعث شده فیلم در کنار فضای جنگی، حال‌وهوایی انسانی نیز داشته باشد. تمرکز روی زندگی روزمره شخصیت‌ها کمک می‌کند اتفاقات بزرگ داستان با مشکلات کوچک و قابل لمس زندگی آن‌ها پیوند بخورد.

کارگردانی و فضاسازی

ون مویه که علاوه بر کارگردانی، در نگارش فیلمنامه نیز نقش داشته، داستان را از یک فضای نسبتاً آرام آغاز می‌کند و سپس به تدریج شرایط را بحرانی‌تر می‌سازد. این تغییر فضای داستان اهمیت زیادی دارد، زیرا مخاطب ابتدا فرصت پیدا می‌کند با شخصیت‌ها و زندگی آن‌ها آشنا شود و سپس شاهد فروپاشی آرامش آن‌ها باشد. مدت زمان ۱39 دقیقه‌ای فیلم نیز به سازندگان اجازه داده تا بخش قابل توجهی از داستان را به زندگی شخصیت‌ها اختصاص دهند. در نتیجه، اثر تنها یک مجموعه از صحنه‌های جنگی پشت سر هم نیست و تلاش می‌کند مسیر تغییر شخصیت‌ها را نیز دنبال کند. فیلم همچنین با استفاده از فضای رستوران و محیط اطراف آن، تضاد جالبی میان زندگی عادی و شرایط جنگی ایجاد می‌کند. جایی که در یک صحنه می‌تواند پر از مشتری و صدای غذا و گفت‌وگو باشد، در شرایط دیگر به مکانی برای پناه گرفتن از خطر تبدیل می‌شود.

آیا فیلم Once Upon a Time in the Middle East ارزش تماشا دارد؟

اگر به فیلم‌های جنگی، درام‌های انسانی و داستان‌هایی درباره مهاجرت و زندگی افراد عادی در شرایط بحرانی علاقه دارید، Once Upon a Time in the Middle East می‌تواند گزینه‌ای متفاوت باشد. این فیلم بیش از آنکه روی یک قهرمان شکست‌ناپذیر تمرکز کند، داستان فردی معمولی را دنبال می‌کند که در شرایطی قرار می‌گیرد که مجبور است تصمیم‌های بزرگی بگیرد. همین مسئله باعث می‌شود داستان جنبه انسانی بیشتری پیدا کند. از سوی دیگر، مدت زمان بیش از دو ساعت فیلم ممکن است برای مخاطبانی که به آثار سریع و پرحادثه عادت دارند طولانی به نظر برسد. بخش قابل توجهی از فیلم به شخصیت‌پردازی و تغییر تدریجی فضای داستان اختصاص دارد و به همین دلیل نباید انتظار داشت اثر از همان ابتدا وارد فضای جنگی شدید شود.

فیلم Once Upon a Time in the Middle East 2026 یا روزی روزگاری در خاورمیانه اثری چینی در ژانر درام و جنگی است که داستان یک آشپز مهاجر و رستورانی را روایت می‌کند که در میان یک بحران نظامی به پناهگاهی برای انسان‌های گرفتار در جنگ تبدیل می‌شود. فیلم با حضور شن تنگ و جیانگ چی‌مینگ و کارگردانی ون مویه، تلاش می‌کند جنگ را از زاویه زندگی مردم عادی به تصویر بکشد. این فیلم علاوه بر فضای جنگی، روی مفاهیمی مانند خانواده، مهاجرت، دوستی، همدلی و تلاش برای زنده ماندن تمرکز دارد. Once Upon a Time in the Middle East در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۲۶ در چین اکران شد و در ادامه در چند بازار بین‌المللی نیز روی پرده رفت. نسخه آمریکایی و کانادایی فیلم نیز برای ۹ اکتبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است. در نهایت، روزی روزگاری در خاورمیانه را می‌توان فیلمی دانست که به جای روایت جنگ از زاویه قدرت و سیاست، تلاش می‌کند تأثیر آن را بر زندگی آدم‌هایی نشان دهد که تنها می‌خواهند خانواده و اطرافیان خود را از یک شرایط خطرناک عبور دهند.